Melayu Jangan Lupa Pesan Doa Sheikh Ahmad Al Fatani

Syeikh Ahmad al-Fathani : Apa Itu Melayu? Hadiqatul Azhar war Rayahin: Asas Teori Takmilah Sastera Melayu Islam, jilid 1.Petikan itu ialah:

“Iaitu kesatuan semua bangsa Melayu, al-Malayuwiyah itu dibangsakan kepada Milayu, dengan baris di bawah (kasrah) huruf Mim, atau baris di atas (fathah) dan baris depan (dhammah) huruf Ya’. Mereka adalah kelompok atawa segolongan besar manusia. Negeri-negeri mereka adalah sesubur-subur negeri dunia.”

“Negeri Melayu itu terletak di antara negeri India dan China. Adalah alam Melayu itu terdiri dari kebanyakan pulau yang terpencar-pencar atau terpisah-pisah. Pakar/ ahli ilmu geografi mengibaratkan bahawa alam Melayu itu adalah sebahagian daripada negeri-negeri India-China.”

“Orang-orang Hijaz/Arab dan selain mereka menamakan Melayu dan bangsa-bangsa di wilayah-wilayah itu dengan sebutan “Jawah“, iaitu satu golongan manusia di satu pulau yang besar di sana. Orang Melayu bukanlah daripada orang Jawa.

“Bahasa Melayu adalah satu bahasa yang paling ringan/mudah daripada bahasa-bahasa penduduk wilayah-wilayah itu. Sebab itulah kebanyakan orang Hijaz/Arab memakai menggunakan bahasa Melayu dalam pergaulan dengan bangsa-bangsa tersebut, yang berlainan bahasa mereka dengan bahasa Melayu.”

“Bangsa Melayu itu adalah bersifat ikhlas, lemah lembut, lunak, berperibadi sopan. Mereka memiliki kehormatan yang sopan, menguasai pembaikan pertukangan, menerima pemodenan teknologi, mereka memperoleh pendidikan dan ilmu pengetahuan serta kecemerlangan kefahaman padanya.”

“Bangsa Melayu mempunyai kedaulatan-kedaulatan yang besar, maka kekuasaan-kekuasaan kafir telah menipu daya mereka.“

“Ya Allah ta’ala] Menaruh mereka itu akan cemburu pada segala hati mereka itu dan membesarkan segala himmah mereka itu, dan menghadapkan inayah mereka itu, dan menyungguh-menyungguhkan usaha mereka itu pada[nya] bahawa dijadikan segala negeri mereka itu bendahara ilmu, dan perladungan [pusat pembibitan] kepandaian, dan membukakan segala mata anak jenis mereka itu kepada memandang cemerlang, kebijakan dan handalan.”

Supaya ada kelihatan kemegahan bangsa Melayu antara segala alam. Dan tertinggi nama mereka itu antara Bani Adam. Dan bertambah-tambah kelebihan ulama mereka itu atas segala ulama. Dan bertambah nyata agama mereka itu atas segala agama. … hingga masyhur bangsa mereka itu atas sekalian bangsa dengan kepandaian, dan bijaksana, dan kepetahan, dan banyak ilmu…”

Inilah nukilan dan rujukan jelas daripada seorang ulama Silam Melayu yang menegaskan bahawa Melayu itu bukan merujuk kepada darah keturunan tetapi KEBANGSAAN iaitu pangkat yang dilantik terhadap manusia. Ia diambil dan digunapakai dalam Perlembagaan Persekkutuan Tanah Melayu Perkara 163 (2A) dalam istilah Melayu. Melayu ialah mereka yang beragama Islam, berbudaya Melayu dan bertutur kata dalam bahasa Melayu maka jadilah dia Melayu walau berketurunan China DKC atau Darah Keturunan Keling (DKK) atau pun Darah Keturunan Arab (DKA).

Maka tidak hairanlah ada istilah “Masuk Melayu” kerana orang bukan Islam di Malaysia atau Indonesia memeluk agama Islam. Jika di tanya asal usul Melayu, maka jawapannya ialah di Menara Azan, Puncak Gunung Jerai, Kedah Darul Aman. Jika ditanya dari mana keturunan orang yang bergelar Melayu itu? Maka jawapannya ialah dari seluruh pelusuk Asia temasuk penduduk asal Semenanjung Malaysia, China, Monggol, India, Arab, New Zealand, Taiwan, Bugis dan lain lain termasuk Hawai.

Bahasa yang mereka gunakan adalah bahasa yang mudah dan kacukan. Disebabkan Melayu itu ialah beragama Islam, maka 75% daripada perbendaharaan kata ialah daripada bahasa Arab dan selebihnya bahasa Sankrit dan lain lain

1. Melayu sebagai Kesatuan Bangsa dan Kebangsaan

Syeikh Ahmad al-Fathani menjelaskan bahawa al-Malayuwiyyah ialah kesatuan semua bangsa Melayu, yang dinamakan Milayu—disebut dengan variasi baris pada huruf Mim dan Ya’. Mereka merupakan satu kelompok besar manusia, dan negeri-negeri mereka tergolong antara yang paling subur di dunia.

Takrif ini menegaskan bahawa Melayu bukan istilah kecil atau terhad, tetapi satu kebangsaan besar yang merangkumi manusia dari pelbagai asal, disatukan oleh ciri dan peranan tertentu.

---

2. Alam Melayu dan Kedudukannya

Negeri Melayu, menurut beliau, terletak di antara India dan China. Alam Melayu terdiri daripada pulau-pulau yang banyak dan terpisah, sehingga para ahli geografi menganggapnya sebagai sebahagian daripada wilayah India-China (Indo-China dalam istilah lama).

Ini menunjukkan bahawa Alam Melayu ialah satu rantau luas, bukan sekadar satu negeri atau semenanjung kecil.

---

3. Istilah “Jawah” dan Salah Faham Jawa

Orang-orang Hijaz (Arab) dan selain mereka menamakan Melayu dan bangsa-bangsa di wilayah ini sebagai “Jawah”, iaitu satu golongan manusia yang mendiami sebuah pulau besar di Timur.

Namun Syeikh Ahmad al-Fathani menegaskan:

Orang Melayu bukanlah daripada orang Jawa.

Istilah Jawah ialah sebutan umum Arab bagi bangsa-bangsa Alam Melayu, bukan rujukan khusus kepada etnik Jawa.

---

4. Bahasa Melayu sebagai Bahasa Perantara

Bahasa Melayu dihuraikan sebagai bahasa yang paling ringan dan mudah antara bahasa-bahasa di rantau ini. Oleh sebab itu, ramai orang Arab menggunakan bahasa Melayu sebagai bahasa perhubungan dengan bangsa-bangsa lain yang berbeza bahasa.

Ini membuktikan bahawa bahasa Melayu telah berfungsi sebagai lingua franca antarabangsa sejak awal.

---

5. Sifat dan Peribadi Bangsa Melayu

Syeikh Ahmad al-Fathani menggambarkan bangsa Melayu sebagai:

• ikhlas
• lemah lembut
• lunak dan sopan
• berkehormatan dalam adab
• mahir dalam pertukangan
• menerima pemodenan teknologi
• menuntut ilmu dan memiliki kecemerlangan kefahaman

Ini menolak gambaran negatif terhadap Melayu dan meletakkannya sebagai bangsa bertamadun dan berilmu.

---

6. Kedaulatan dan Penjajahan

Beliau menyatakan bahawa bangsa Melayu pernah memiliki kedaulatan-kedaulatan besar, namun akhirnya ditipu daya dan dijajah oleh kuasa kafir.

Penjajahan ini bukan kerana kelemahan asal, tetapi kerana:

Melayu adalah bangsa yang kaya, bertamadun, dan strategik, sehingga mengundang dengki dan kerakusan kuasa luar.

Jika Melayu tidak kaya dan tidak menarik, tiada sebab untuk mereka dijajah.

---

7. Doa dan Harapan Kebangkitan Melayu

Syeikh Ahmad al-Fathani merakamkan doa yang mendalam agar Allah:

• menanamkan kecemburuan (ghirah) dalam hati Melayu
• membesarkan cita-cita mereka
• menjadikan negeri-negeri Melayu sebagai bendahara ilmu
• pusat pembibitan kepandaian
• melahirkan generasi yang cemerlang, bijaksana, dan handal

Sehingga:

Nama Melayu menjadi mulia antara Bani Adam,
ulama mereka unggul,
agama mereka nyata,
dan bangsa mereka masyhur dengan ilmu, kepetahan, dan kebijaksanaan.

---

8. Melayu Bukan Darah, Tetapi Kebangsaan

Daripada keseluruhan huraian ini, jelas bahawa Melayu menurut Syeikh Ahmad al-Fathani bukanlah semata-mata keturunan darah, tetapi satu kebangsaan dan pangkat peradaban.

Prinsip ini kemudian dizahirkan dalam Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu, yang mentakrifkan Melayu sebagai mereka yang:

• beragama Islam
• berbudaya Melayu
• bertutur dalam bahasa Melayu

Maka seseorang boleh menjadi Melayu walaupun berketurunan Cina, India, Arab, atau bangsa lain, selagi memenuhi ciri tersebut.

Inilah sebab munculnya istilah “Masuk Melayu” apabila seseorang memeluk Islam dan menerima budaya serta bahasa Melayu.

---

9. Luasnya Alam Melayu

Alam Melayu tidak terhad kepada Semenanjung Malaysia, Sabah dan Sarawak sahaja, tetapi meliputi:

• Selatan Thailand
• Kemboja
• Mindanao
• Sulawesi
• Aceh hingga Lampung
• bahkan hingga Madagaskar

Ini mengesahkan bahawa Melayu ialah peradaban maritim besar Asia Tenggara, bukan bangsa kecil yang terasing.

---

Penutup

Bangsa Melayu ialah bangsa agung yang pernah makmur dan berdaulat, dijajah kerana kekayaannya, dan akan bangkit kembali sebagaimana doa dan harapan Syeikh Ahmad al-Fathani.

Melayu bukan sekadar nama,
tetapi amanah peradaban.